آشمونه = آشپزخانه
پو پو = لوپ لوپ
شبال = شلوار
انتافتم = ترکیب انداختن و افتادن

 ديشب به اين نتيجه رسيدم كه بايستي بيشتر مراقب صحبت هاي روزمره ام پيش تو باشم . قبلا اين  طور فكر مي كردم كه تو فقط كلمات و حرف هاي ما رو تقليد ميكني ولي توي اين چند روز متوجه شدم كه اينطور نيست ، چون بعضي از كلمات را كه خيلي قبل ياد گرفته بودي در جاي مناسبش استفاده كردي و من براي همين بايستي بيشتر مواظب حرف زدن خودم باشم .

دیشب چند تا خونه آنطرف تر مراسم عروسی بود . صدای موزیک هم بسیار بلند . مامان پنجره رو بازکرد تا تو صدای موزیک رو بهتر بشنوی تو هم شروع کرده بودی با شعف زیادی که قابل وصف نیست میرقصیدی .
داشتم تمام مدتی که در حال رقص بودی به این فکر می کردم که شادی و شاد زیستن بخشی از فطرت انسان که خداوند وقتی که ما بدنیا می اییم به همه  ما عطا می کنه ولی گرد و غبار زندگی به مرور اون رو کدر می کنه و ما رو از شادی دور می کنه .
این نکته ای بود که به ذهنم رسید که تا اونجایی که در اختیار منه سعی کنم که تو شاد باشی شاید این مهمترین بخش از مسئولیت من بعنوان یک پدره .

این اولین پستی هست که بعد از یکسالگی تو می نویسم .
 میخواستم در روز تولد یکسالگیت بنویسم نمیدونم چرا ننوشتم . شاید بگی تنبلی کردم ولی باید بهت بگم که نوشتن هم حال و هوایی میخواد ، این قلم که باید حرکت کنه و فقط خواست و تمایل من نیست . اگه فقط با من باشه که دوست دارم هر روز هر ساعت برات بنویسم .
تو همیشه برای من شیرین و دوست داشتنی هستی و خواهی بود ولی باید اعتراف کنم که این روزها که میخواهی حرفی رو بزنی ولی نمیتونی و کلمات الکی رو کنار هم میچینی و میگی
که من نمی فهم و خودم یه جوری اون ها رو معنی میکنم ، یه چیز دیگه هست .
گاهی البته معنی حرف هات خوب میفهم چون من و تو زیاد نیازی به ارتباط کلامی نداریم ، من از نگاهت و حركاتت خيلي چيز ها رو ميفهم و مطمئن هستم كه تو بيشتر از من  اين نشان ها رو ميفهمي .
الان تقريبا يك هفته هست كه من و تنها گذاشتي و من شديدا دلتنگ تو هستم .